Chloë and The Lonesome Cowboy

Chloë & The Lonesome Cowboy

(c) Hamilton Lake

(c) Hamilton Lake

Chloë & The Lonesome Cowboy, het muzikale geesteskind van Chloë Nols en Bram Van der Stocken, broedt op een debuutplaat. De band, die zijn basis heeft in Brussel, maakt bitterzoete indiepop op een geheel unieke manier. De pers reageerde al enthousiast op de jonge, dromen najagende én creërende, muzikanten. We wachten dus vol spanning hun eerste echte plaat af, maar hebben er het volste vertrouwen in dat deze ons niet zal teleurstellen.

Tijd voor een interview!

Hoe is het duo ontstaan?

Onze manier van muziek maken is heel natuurlijk ontstaan. Bram en ik zijn allebei Dieseltjes, we volgen op ons eigen tempo onze eigen weg. Een aantal jaar geleden wilde ik graag wat gitaar leren spelen, zodat ik mijn zang en teksten zelf kon begeleiden en liedjes kon maken. Ik leerde in die periode Bram kennen en vroeg hem om hulp. Hij had maar één voorwaarde: dat ik zeker goed zou oefenen op mijn nieuwe gitaar – ik kon ocharme twee akkoordjes spelen! We zijn van nul begonnen, maar we hebben al ontzettend veel geleerd en al hele mooie momenten beleefd.

Hoe zou je je muziek zelf omschrijven?

Sobere en melancholische popliedjes. Klein, maar fijn?

Vanwaar de titel?

We hebben een liefde/haat-relatie met de groepsnaam. Hij diende eerst als working title: ik noemde Bram steeds ‘Lonesome Cowboy’ omdat hij zo rustig en introvert is. Soms denk ik dat we misschien wat langer hadden moeten zoeken naar een andere groepsnaam, vooral wanneer mensen me komen vragen “of we dus countrymuziek maken?”

Wat komt er eerst in het creatieproces: de tekst of de muziek?

Mh, meestal hoor ik een flard tekst of een melodie in mijn hoofd, die ik de volgende dagen met mijn gitaar uitwerk tot een liedje. Soms schrijf ik maanden niets, om daarna drie liedjes op een week te schrijven. Wat ik het fijnste vind, is vaststellen dat je plots op een andere, rijpere manier schrijft – ik ben als de dood om mezelf te herhalen. De laatste maanden amuseer ik me ook enorm met het opname- en productieproces. Ik neem al mijn liedjes op op mijn Macbookje (gitaar/zang/piano), programmeer er drums en violen bij en ga aan het mixen. Prutsen aan mijn universum, echt super!

Bram is daarbij een heel belangrijk klankbord. We trekken met mijn hersenspinsels de repetitieruimte in, waar hij beslist welke nummers we verder uitwerken en waarbij hij extra arrangementen schrijft. Bram heeft me ook op allerlei vlakken wat rustiger gemaakt, daar ben ik hem heel dankbaar voor, want het komt onze muziek zeker ten goede.

Naar wat luisteren jullie zelf?

Ik luister vooral graag naar andere zangeressen, zolang ze maar kunnen zingen. Van Cecilia Bartoli tot Coeur de Pirate. Zelfs naar Beyonce zit ik soms met open mond te luisteren. Ik luister ook graag naar goede songschrijvers of sfeerscheppers zoals Leonard Cohen, Nick Cave, Bon Iver, M. Ward, Interpol, Soap & Skin, Daughter, Sóley, Interpol, Me & My Drummer, Agnes Obel, …

Jullie zijn maar met twee om alle instrumenten te bespelen: hondsvervelend of beste idee ooit?

Het heeft zijn voor- en nadelen (lacht). We doen heel gemakkelijk onze zin, zijn flexibel en kunnen snel werken. Anderzijds zitten we soms wel te veel in ons eigen wereldje. Ooit zou ik graag met een volledig orkest willen spelen. Ik beschouw mijn stem als mijn belangrijkste instrument en ik zie het wel zitten om eens een hele tournee lang alleen maar te zingen.

Welk optreden was het meest memorabel (tot nu toe)?

We hebben redelijk wat gespeeld de afgelopen jaren, dus we hebben veel anekdotes om aan de kleinkinderen te vertellen. Soms waren de omstandigheden erbarmelijk (spelen in een rokerige kroeg zonder monitors en zonder publiek), soms waren de omstandigheden zo ontzettend mooi (vooral in Wallonië krijgen we veel bijval – je hebt geen idee hoe ontroerend het is als men na een liedje in het Frans roept “Bravo! Chouette!”) Ik probeer een dagboek bij te houden, daarop kan je onze tourverslagjes lezen: http://www.chloeandthelonesomecowboy.com/pages/on-the-road-again

Ondertussen al artiesten ontmoet waar jullie zelf naar opkijken?

Dat vind ik een moeilijke vraag, want ik voel niet meteen de behoefte om mijn muzikale helden te ontmoeten. Ik zou waarschijnlijk toch alleen maar zenuwachtig giechelen en hen beleefd een handje geven. In mijn wildste dromen zou ik natuurlijk wel willen samenwerken of touren met een artiest waar ik naar opkijk, maar ik wil eerst iets maken waarop ik écht trots ben, een degelijk debuut bijvoorbeeld, voor ik aan een grote artiest word voorgesteld.

Wat brengt de toekomst?

We werken momenteel aan ons debuut en daar komt veel bij kijken. Schrijven, laten rijpen, schrappen, herschrijven, nadenken over sfeer en sound, de juiste personen vinden om mee samen te werken. Soms ben ik blij dat we onze tijd nemen, maar soms word ik zelf wat ongeduldig (lacht). Maar aangezien ik een perfectionistische strever ben, zal ik vooral blij zijn als ik er over een paar maanden tevreden naar mezelf kan luisteren.

Hebben jullie tips voor beginnende artiesten?

-Altijd je intuïtie volgen en trouw blijven aan jezelf
-Blijven oefenen
-Durven schrappen, weggooien en opnieuw beginnen
-En vooral genieten van dat heerlijke gevoel – die enorme rust die je nergens anders vindt behalve tijdens het spelen of het zingen.

Bedankt, Chloë voor de antwoorden. Dan is het nu uitkijken naar de debuutplaat van deze muzikale, dromende strevers met heel wat talent en doorzettingsvermogen.

Foto’s, video’s en muziek

http://www.chloeandthelonesomecowboy.com
http://www.facebook.com/chloeandthelonesomecowboy


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s